Κάθε νομός ένα πέρασμα από την πραγματικότητα στον μύθο

Κόρινθος

Η Κόρινθος, που πρωτοκατοικήθηκε από το Σίσυφο, ο Ισθμός, το σημείο που η θάλασσα ξέβρασε το πτώμα του Μελικέρτη στην πλάτη ενός δελφινιού και οι κάτοικοι της περιοχής τον λάτρεψαν σαν θεότητα καθιερώνοντας τα Ίσθμια προς τιμήν του, η Σικυώνα στις όχθες του Ασωπού ποταμού, που υπήρξε κατοικία των Τιτάνων, η Νεμέα με τους αμπελώνες του Δία, η Στυμφαλία συνδεδεμένη με τον περίφημο άθλο του Ηρακλή, ο Φενεός, η Ευρωστίνη και το όρος της Κυλλήνης είναι μερικοί μόνο από τους τόπους του νομού Κορινθίας, που δημιουργούν πολλαπλά περάσματα από το μύθο στην ιστορία και από το σήμερα στο χτες.

Ο νομός Κορινθίας υπήρξε σημείο τριβών, κατακτήσεων και αντεκδικήσεων μεταξύ Βυζαντινών, Φράγκων και Τούρκων. Η γη που γέννησε έναν από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, τον τύραννο Περίανδρο, τα Ίσθμια και τα Νέμεα (τα πρώτα σπέρματα του θεάτρου και της τραγωδίας), πέρασε εναλλαγές ανάμεσα στην ερήμωση και τη μεγάλη ακμή, που επισκίασε στην αρχαιότητα ακόμα και την Αθήνα.

Έχοντας δύο καρδιές, την Κόρινθο και το Λουτράκι, αλλά και τρία ημιαστικά κέντρα το Κιάτο (22 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Κορίνθου), το Ξυλόκαστρο (νότια του Κορινθιακού κόλπου) και τους Αγίους Θεοδώρους, ο νομός Κορινθίας έχει ήπιο κλίμα και θεωρείται ο πιο εύκολα προσβάσιμος από όλους τους νομούς της Περιφέρειας Πελοποννήσου, καθώς επίσης διαθέτει τρεις μαρίνες σε Κόρινθο, Κιάτο, και Ξυλόκαστρο.

Αληθινή πύλη στο νομό Κορινθίας αποτελεί ο Δήμος Αγίων Θεοδώρων-Λουτρακίου. Εκεί, τα μεγαλοπρεπή Γεράνεια όρη υψώνονται ασάλευτα, επιβλητικά, πάνω από τους Αγίους Θεοδώρους, με χειμαρροπόταμους ν’ αυλακώνουν τις πλαγιές τους. Συνδυάζοντας αρμονικά βουνό και θάλασσα, ολόκληρος ο δήμος αποτελεί πόλο έλξης Ελλήνων και ξένων επισκεπτών και ιδανικό μέρος για μικρές αποδράσεις λίγων ωρών από την Αθήνα.

Η Διώρυγα της Κορίνθου, ο «Ισθμός», σήμερα είναι το πιο διάσημο κανάλι του Ελλαδικού χώρου και διαπλέεται κάθε χρόνο από 15.000 περίπου πλοία. Το πέρασμα στην Ισθμία και το Μουσείο της Ισθμίας με τα πλούσια ευρήματα γίνεται αφορμή να θυμηθούμε την αρχαία λατρεία των θεοτήτων της θάλασσας, με τα ερείπια των ναών του Ποσειδώνα και του Μελικέρτη Παλαίμονα.

Η Κόρινθος, πρωτεύουσα του νομού Κορινθίας, έδρα του ομώνυμου Δήμου, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Περιφέρειας Πελοποννήσου και πρώτη στο νομό με σχεδόν 55.000 κατοίκους. Απέχει περίπου 85 χιλιόμετρα από την Αθήνα και αποτελεί δορυφόρο της πρωτεύουσας. Κατά την αρχαιότητα ήταν η δεύτερη σημαντικότερη ναυτική δύναμη. Οι πρώτοι κάτοικοι της πόλης διάλεξαν αυτή την τοποθεσία ώστε να ελέγχουν το χερσαίο δρόμο επικοινωνίας, αλλά και τους θαλάσσιους δρόμους, χάρη στον Ισθμό, ενώ τα δύο πλούσια λιμάνια της, το Λέχαιο στον Κορινθιακό κόλπο και οι Κεχρεές στο Σαρωνικό κόλπο, την κατέστησαν σπουδαίο εμπορικό κέντρο. Η νέα πόλη οικοδομήθηκε στο μυχό του Κορινθιακού κόλπου το 1858, όταν η παλιά πόλη ισοπεδώθηκε από σεισμό. Βρίσκεται στην σκιά του Ακροκορίνθου, του παλιότερου κάστρου της Πελοποννήσου. Από τα πιο σημαντικά της τοπόσημα είναι ο μητροπολιτικός ναός του Αποστόλου Παύλου. Με μια βόλτα σ’ ένα από τα καφέ του πεζόδρομου, στην πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου γνωστή κι ως Φλοίσβο, ή στο μικρό γραφικό ψαρολίμανο μέχρι την παραλία με τα καφέ και ουζερί, η πόλη προσφέρει στον επισκέπτη όλες τις επιλογές μιας πραγματικής μητρόπολης της Μεσογείου.

Λίγα χιλιόμετρα νοτιότερα από τη σημερινή πόλη της Κορίνθου βρίσκεται το χωριό της Αρχαίας Κορίνθου, το απόλυτο πέρασμα στην αρχαιότητα. Μέσα στο καταπράσινο και μεθυστικό τοπίο της Αρχαίας Κορίνθου και κοντά στους πρόποδες του Ακροκόρινθου, βρίσκεται  το Αρχαιολογικό Μουσείο, που φιλοξενεί μερικά από τα πιο εντυπωσιακά ψηφιδωτά που έχουν ανασκαφεί στην περιοχή, το Ιερό του Απόλλωνα και τη λιθόχτιστη Λεχαία Οδός. Ιδανική για επίσκεψη, ιδιαίτερα την άνοιξη, είναι η ενδοχώρα του Δήμου Κορινθίων με μικρά, γραφικά χωριά. Το βόρειο τμήμα του νομού Κορινθίας αποτελείται από μια σειρά παραλιών που αλληλοδιαδέχονται εύφορους κάμπους εσπεριδοειδών, σταφυλιών και ελιών.

Περνώντας στο δεύτερο μεγαλύτερο αστικό κέντρο του νομού Κορινθίας χτισμένο στους πρόποδες των Γερανείων ορέων, που αποτελεί και την έδρα του Δήμου Λουτρακίου-Αγίων Θεοδώρων και σε απόσταση περίπου 4 χιλιομέτρων από την Κόρινθο, ο επισκέπτης περνά στην κοσμοπολίτικη περιοχή του Λουτρακίου, με περίπου 20.000 μόνιμους κατοίκους. Επισήμως αναγνωρισμένη από το 1925 ως λουτρόπολη, η αλλοτινή αρχαία πόλη Θέρμες, αγαπημένη πόλη των θεών και με προστάτιδα τη Θερμία Αρτέμιδα με τα Ιαματικά Λουτρά, το πολυτελές καζίνο και τις θαυμάσιες ακτές, θεωρείται ως μία τις πιο δημοφιλείς περιοχές του νομού.

Από εκεί, ο ταξιδιώτης περνά σε μια από τις ομορφότερες λιμνοθάλασσες του ελλαδικού χώρου, τη λίμνη της Βουλιαγμένης, το ακρωτήριο του Ηραίου της Περαχώρας ή Μελαγκάβι, όπου βρίσκεται ένας από τους μεγαλύτερους φάρους του Κορινθιακού και το Ηραίο με τα μαγευτικά ηλιοβασιλέματα.

Νοτιότερα της Κορίνθου, ο επισκέπτης περνά στις λοφοειδείς απολήξεις του όρους «Σκαρούμπαλο». Τα Αθίκια με τις κόκκινες στέγες, η πανέμορφη χαράδρα της Βουκίνας, το Χιλιομόδι, μ’ ένα θαυμάσιο αυτοφυές δασικό οικοσύστημα, απομεινάρι του μεγαλύτερου και αρχαιότερου δάσους στην περιοχή, αποτελούν το κόσμημα της περιοχής.  Με αφετηρία το χωριό Κλένια προς την αρχαία πόλη Τεγέα, που ανάθρεψε  τον Οιδίποδα, κι από εκεί στο μεγάλο χωριό του Αγιονορίου ο επισκέπτης δε σταματά να μαγεύεται.

Δίπλα στον Σαρωνικό, η Ανατολική Κορινθία αποτελεί ιδανική πύλη για διαδρομές μέσα από πευκόφυτες εκτάσεις, μικρές χερσονήσους και απάνεμους ειδυλλιακούς ορμίσκους. Σημείο αναφοράς εδώ αποτελεί το λιμάνι των Κεχρεών, ένα από τα γνωστότερα λιμάνια του αρχαίου κόσμου.  Δυτικά της Κορίνθου και σε απόσταση 22 χιλιομέτρων, βρίσκεται η πόλη του Κιάτου, το δεύτερο μεγαλύτερο αστικό κέντρο του νομού και έδρα του Δήμου Σικυωνίων.

Μέσα στα όρια του Δήμου Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης επισκεπτόμαστε τη Στυμφαλία, το οροπέδιο που βρίσκεται βορειοανατολικά ξεδιπλώνει ένα μοναδικό δάσος βελανιδιών, τον περίφημο «Μουγγοστό». Η Ζήρεια αποτελεί το δεύτερο υψηλότερο βουνό τής Πελοποννήσου. Προς το νότο, δροσίζει η λίμνη Στυμφαλία ενώ δυτικά  ορίζεται  από την κοιλάδα του Φενεού. Ο Δήμος Βέλου-Βόχας, ένα εξαίρετο μίγμα χρωμάτων, ανάμεσα στο μπλε της θάλασσας και το πράσινο της εύφορης γης του, περιλαμβάνει το Βραχάτι, το Βοχαϊκό, το Μπολάτι, την Ευαγγελίστρια, το Ζευγολατιό, που είναι και η έδρα του, το Βέλο, την Νεράτζα, το Κοκκώνι και άλλα μικρά και γραφικά χωριά.

Το πέρασμα στο δήμο Νεμέας, γη του Φλιάσιου οίνου,  του πιο περιζήτητου κρασιού των αρχαίων συμποσίων, γίνεται μέσω ενός εύφορου κάμπου, όπου η αμπελοκαλλιέργεια έχει παράδοση χιλιετιών και σήμερα σημείο αναφοράς την ποικιλία Ο.Π.Α.Π. αγιωργίτικο. Η Αρχαία Νεμέα, γενέτειρα των ομώνυμων αθλητικών πανελλήνιων αγώνων και τα θαυμαστά κατάλοιπα των αρχαίων αγώνων που αναβιώνουν κάθε 4 χρόνια με τη «Νεμεάδα» συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον των επισκεπτών.

Ο ναός του Δία και το μυκηναϊκό νεκροταφείο Αηδονιών, μαζί με τον αρχαιολογικό χώρο και το μουσείο της Αρχαίας Νεμέας αποτελούν τα σημαντικότερα αξιοθέατα εδώ.

Το Ξυλόκαστρο βρίσκεται νότια του Κορινθιακού κόλπου.  Η άριστη τουριστική υποδομή αλλά και οι πολλές σημαντικές εκδηλώσεις καθιστούν το Ξυλόκαστρο ιδιαίτερα ελκυστικό για τους επισκέπτες. Είναι χαρακτηριστική η σπάνια ποικιλομορφία του τόπου, με τις εναλλαγές ανάμεσα στα ορεινά, ημιορεινά και παραθαλάσσια γραφικά χωριά, τις παραδοσιακές εκκλησίες και μονές, τα πανέμορφα δάση και τις μαγευτικές παραλίες. Τα Τρικαλοχώρια ενισχύουν το τουριστικό ενδιαφέρον, όπως και οι οικισμοί της Συκιάς, πατρίδας του Κώστα Καρυωτάκη και πηγή έμπνευσης του Άγγελου Σικελιανού.

Η Στυμφαλία και τα χωριά της είναι ένα πέρασμα στον μύθο κάθε εποχή. Οι Στυμφαλίδες Όρνιθες και ο Ηρακλής βάζουν το πλαίσιο για την περιήγηση στη μόνη ορεινή υδάτινη πολιτεία της Πελοποννήσου, με την αρχαία πόλη και ακρόπολη, τα βουνά Ολίγυρτος και το όρος Κυλλήνη, τον τόπο γέννησης του φτερωτού Ερμή.

Το οροπέδιο του Φενεού και η τεχνητή λίμνη Δόξα χάρισαν στην περιοχή την προσωνυμία «Κορινθιακή Ελβετία». Στην περιοχή της Ευρωστίνης και το Σαραντάπηχο, υπάρχει ένας από τους πλουσιότερους και σπανιότερους βιότοπους της Κορινθίας, που είναι και καταφύγιο των τελευταίων λύκων της Πελοποννήσου.